کاین همه لطف می کند دوست به رغم دشمنم

هرگزم این گمان نبد با تو که دوستی کنم

باورم این نمی شود با تو نشسته کاین منم

دامن خیمه برفکن دشمن و دوست گو ببین

عالم شهر گو مرا وعظ مگو که نشنوم

پیر محله گو مرا توبه مده که بشکنم

گر بزنی به خنجرم کز پی او دگر مرو