باورم این نمی شود با تو نشسته کاین منم

چشم که بر تو می کنم چشم حسود می کنم

شکر خدا که باز شد دیده بخت روشنم

هرگزم این گمان نبد با تو که دوستی کنم

دامن خیمه برفکن دشمن و دوست گو ببین

کاین همه لطف می کند دوست به رغم دشمنم

عالم شهر گو مرا وعظ مگو که نشنوم