تو خود سر وصل ما نداری

انگار که خاک آستانم

هر حکم که بر سرم برانی

سهلست ز خویشتن مرانم

من عادت بخت خویش دانم

هیهات که چون تو شاهبازی

تشریف دهد به آشیانم