هیهات که چون تو شاهبازی

سهلست ز خویشتن مرانم

تو خود سر وصل ما نداری

من عادت بخت خویش دانم

تشریف دهد به آشیانم

گر خانه محقرست و تاریک

بر دیده روشنت نشانم