تو همچون گل ز خندیدن لبت با هم نمی آید

کنون امید بخشایش همی دارم که مسکینم

دلی چون شمع می باید که بر جانم ببخشاید

که جز وی کس نمی بینم که می سوزد به بالینم

روا داری که من بلبل چو بوتیمار بنشینم

رقیب انگشت می خاید که سعدی چشم بر هم نه

مترس ای باغبان از گل که می بینم نمی چینم