روا داری که من بلبل چو بوتیمار بنشینم

دلی چون شمع می باید که بر جانم ببخشاید

که جز وی کس نمی بینم که می سوزد به بالینم

تو همچون گل ز خندیدن لبت با هم نمی آید

رقیب انگشت می خاید که سعدی چشم بر هم نه

مترس ای باغبان از گل که می بینم نمی چینم