سعدیا در قفای دوست مرو

می زنندم که بیدق شاهم

ور به صد پاره ام کنی زین رنگ

بنگردم که صبغه اللهم

چه کنم می برد به اکراهم

میل از این جانب اختیاری نیست

کهربا را بگو که من کاهم