مباد این جهان بی سرو تاج شاه

که خورشید بر تو ندارد فسوس

بنزدیک تو بند و رنگ و دروغ

سخنهای پیران نگیرد فروغ

تو بادی همیشه ورا پیش گاه

چنین گفت رستم که شب تیره گشت

ز گفتارها مغزها خیره گشت