دوش می گفت که سعدی غم ما هیچ ندارد

نه منم تنها کاندر خم چوگان تو گویم

هر کجا صاحب حسنیست ثنا گفتم و وصفش

تو چنان صاحب حسنی که ندانم که چه گویم

می نداند که گرم سر برود دست نشویم