هرگز نشنیده ام که کردست

ای سخت کمان سست پیمان

پایان فراق ناپدیدار

و امید نمی رسد به پایان

سرو آن چه تو می کنی به جولان

باور که کند که آدمی را

خورشید برآید از گریبان