چشمی که به دوست برکند دوست

بس خانه که سوختست و دکان

ما را سر دوست بر کنارست

آنک سر دشمنان و سندان

بر هم ننهد ز تیرباران

سعدی چو به میوه می رسد دست

سهلست جفای بوستانبان