زمزمه ای بیار خوش تا بروند ناخوشان

گر همه خلق را چو من بی دل و مست می کنی

روی به صالحان نما خمر به زاهدان چشان

طایفه ای سماع را عیب کنند و عشق را

خرقه بگیر و می بده باده بیار و غم ببر

بی خبرست عاقل از لذت عیش بیهشان

سوختگان عشق را دود به سقف می رود