خون می رود از چشم اسیران کمندش

چندین دل صاحب نظرش دست به دامان

مردست که چون شمع سراپای وجودش

می سوزد و آتش نرسیدست به خامان

یک بار نپرسد که کیانند و کدامان

گو خلق بدانید که من عاشق و مستم

در کوی خرابات نباشد سر و سامان