تو خویشتن دلیل بیاری به هر سخن

طوطی نگوید از تو دلاویزتر سخن

با شهد می رود ز دهانت به در سخن

گر من نگویمت که تو شیرین عالمی

واجب بود که بر سخنت آفرین کنند

لیکن مجال گفت نباشد تو در سخن

در هیچ بوستان چو تو سروی نیامدست