زمین و زمان اندر آمد ز جای

جهان سربسر آهنین گشته بود

بهر جایگه بر تلی کشته بود

ز بس ناله نای و بانگ درای

ز جوش سواران و از دار و گیر

هوا دام کرگس بد از پر تیر

کسی را نماند اندر آن دشت هوش