غالیه ای بساز از آن طره مشک بوی او

هر که به خویشتن رود ره نبرد به سوی او

بینش ما نیاورد طاقت حسن روی او

باغ بنفشه و سمن بوی ندارد ای صبا

هر کس از او به قدر خویش آرزویی همی کنند

همت ما نمی کند زو بجز آرزوی او

من به کمند او درم او به مراد خویشتن