کاندر آن بیغوله ترسم تنگ باشد جای تو

کاشکی صد چشم از این بی خوابتر بودی مرا

تا نظر می کردمی در منظر زیبای تو

ای که در دل جای داری بر سر چشمم نشین

گر ملامت می کنندم ور قیامت می شود

بنده سر خواهد نهاد آن گه ز سر سودای تو

در ازل رفته ست ما را با تو پیوندی که هست