در ازل رفته ست ما را با تو پیوندی که هست

کاندر آن بیغوله ترسم تنگ باشد جای تو

گر ملامت می کنندم ور قیامت می شود

بنده سر خواهد نهاد آن گه ز سر سودای تو

افتقار ما نه امروزست و استغنای تو

گر بخوانی پادشاهی ور برانی بنده ایم

رای ما سودی ندارد تا نباشد رای تو