تا شکاری ز کمند سر زلفت نجهد

که تو یک روز نپرسیده و ننواخته ای

گفته بودم که دل از دست تو بیرون آرم

بازدیدم که قوی پنجه درانداخته ای

ز ابروان و مژه ها تیر و کمان ساخته ای

لاجرم صید دلی در همه شیراز نماند

که نه با تیر و کمان در پی او تاخته ای