با همه جلوه طاووس و خرامیدن کبک

که نه با تیر و کمان در پی او تاخته ای

ماه و خورشید و پری و آدمی اندر نظرت

همه هیچند که سر بر همه افراخته ای

عیبت آنست که بی مهرتر از فاخته ای

هر که می بیندم از جور غمت می گوید

سعدیا بر تو چه رنجست که بگداخته ای