عیبت آنست که بی مهرتر از فاخته ای

ماه و خورشید و پری و آدمی اندر نظرت

همه هیچند که سر بر همه افراخته ای

با همه جلوه طاووس و خرامیدن کبک

هر که می بیندم از جور غمت می گوید

سعدیا بر تو چه رنجست که بگداخته ای

بیم ماتست در این بازی بیهوده مرا