چشم من از هر که جهان دوخته

ای رخ چون آینه افروخته

الحذر از آه من سوخته

غیرت سلطان جمالت چو باز

عقل کهن بار جفا می کشد

دم به دم از عشق نوآموخته

وه که به یک بار پراکنده شد