وه که به یک بار پراکنده شد

چشم من از هر که جهان دوخته

عقل کهن بار جفا می کشد

دم به دم از عشق نوآموخته

آن چه به عمری بشد اندوخته

غم به تولای تو بخریده ام

جان به تمنای تو بفروخته