آن چه به عمری بشد اندوخته

عقل کهن بار جفا می کشد

دم به دم از عشق نوآموخته

وه که به یک بار پراکنده شد

غم به تولای تو بخریده ام

جان به تمنای تو بفروخته

در دل سعدیست چراغ غمت