حیف باشد که تو در خاطر اغیار آیی

دیگر ای باد حدیث گل و سنبل نکنی

گر بر آن سنبل زلف و گل رخسار آیی

دوست دارم که کست دوست ندارد جز من

سعدیا دختر انفاس تو بس دل ببرد

به چنین صورت و معنی که تو می آرایی