که همچون آفتاب از جام و حور از جامه پیدایی

چو بلبل روی گل بیند زبانش در حدیث آید

مرا در رویت از حیرت فروبسته ست گویایی

تو با این حسن نتوانی که روی از خلق درپوشی

تو صاحب منصبی جانا ز مسکینان نیندیشی

تو خواب آلوده ای بر چشم بیداران نبخشایی

گرفتم سرو آزادی نه از ماء مهین زادی