گرفتم سرو آزادی نه از ماء مهین زادی

که همچون آفتاب از جام و حور از جامه پیدایی

تو صاحب منصبی جانا ز مسکینان نیندیشی

تو خواب آلوده ای بر چشم بیداران نبخشایی

مکن بیگانگی با ما چو دانستی که از مایی

دعایی گر نمی گویی به دشنامی عزیزم کن

که گر تلخست شیرینست از آن لب هر چه فرمایی