که من آن قدر ندارم که تو دست آلایی

در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

عیبت آنست که بر بنده نمی بخشایی

به خدا بر تو که خون من بیچاره مریز

بی رخت چشم ندارم که جهانی بینم

به دو چشمت که ز چشمم مرو ای بینایی

نه مرا حسرت جاه است و نه اندیشه مال