به دو چشمت که ز چشمم مرو ای بینایی

به خدا بر تو که خون من بیچاره مریز

که من آن قدر ندارم که تو دست آلایی

بی رخت چشم ندارم که جهانی بینم

نه مرا حسرت جاه است و نه اندیشه مال

همه اسباب مهیاست تو در می بایی

بر من از دست تو چندان که جفا می آید