خوشتر و خوبتر اندر نظرم می آیی

نه مرا حسرت جاه است و نه اندیشه مال

همه اسباب مهیاست تو در می بایی

بر من از دست تو چندان که جفا می آید

دیگری نیست که مهر تو در او شاید بست

چاره بعد از تو ندانیم بجز تنهایی

ور به خواری ز در خویش برانی ما را