دیگری نیست که مهر تو در او شاید بست

همه اسباب مهیاست تو در می بایی

بر من از دست تو چندان که جفا می آید

خوشتر و خوبتر اندر نظرم می آیی

چاره بعد از تو ندانیم بجز تنهایی

ور به خواری ز در خویش برانی ما را

همچنان شکر کنیمت که عزیز مایی