امید تو بیرون برد از دل همه امیدی

هر کو به وجود خود دارد ز تو پروایی

دیوانه عشقت را جایی نظر افتاده ست

کان جا نتواند رفت اندیشه دانایی

سودای تو خالی کرد از سر همه سودایی

زیبا ننماید سرو اندر نظر عقلش

آن کش نظری باشد با قامت زیبایی