با این همه میدان لطافت که تو داری

وز سنگ نخیزد چو دل سخت تو رویی

بر هم نزند دست خزان بزم ریاحین

گر باد به بستان برد از زلف تو بویی

سعدی چه بود در خم چوگان تو گویی