بیا و گر همه بد کرده ای که نیکویی

هزار جان به ارادت تو را همی جویند

تو سنگ دل به لطافت دلی نمی جویی

ولیک با همه عیب از تو صبر نتوان کرد

تو بد مگوی و گر نیز خاطرت باشد

بگوی از آن لب شیرین که نیک می گویی

گلم نباید و سروم به چشم درناید