خدنگ غمزه خوبان ز دلق نه تویی

گلم نباید و سروم به چشم درناید

مرا وصال تو باید که سرو گلبویی

هزار جامه سپر ساختیم و هم بگذشت

به دست جهد نشاید گرفت دامن کام

اگر نخواهدت ای نفس خیره می پویی

درست شد که به یک دل دو دوست نتوان داشت