مرا وصال تو باید که سرو گلبویی

تو بد مگوی و گر نیز خاطرت باشد

بگوی از آن لب شیرین که نیک می گویی

گلم نباید و سروم به چشم درناید

هزار جامه سپر ساختیم و هم بگذشت

خدنگ غمزه خوبان ز دلق نه تویی

به دست جهد نشاید گرفت دامن کام