آسان فراگرفتم در خرمن اوفتادی

ایدون که می نماید در روزگار حسنت

بس فتنه ها بزاید تو فتنه از که زادی

اول چراغ بودی آهسته شمع گشتی

خواهم که بامدادی بیرون روی به صحرا

تا بوستان بریزد گل های بامدادی

یاری که با قرینی الفت گرفته باشد