اول چراغ بودی آهسته شمع گشتی

تو در برابر من چون سرو بایستادی

ایدون که می نماید در روزگار حسنت

بس فتنه ها بزاید تو فتنه از که زادی

آسان فراگرفتم در خرمن اوفتادی

خواهم که بامدادی بیرون روی به صحرا

تا بوستان بریزد گل های بامدادی