ترش بنشین و تیزی کن که ما را تلخ ننماید

تو در جمع آمدی ناگاه و مجموعان پراکندی

گرت جان در قدم ریزم هنوزت عذر می خواهم

که از من خدمتی ناید چنان لایق که بپسندی

چه می گویی چنین شیرین که شوری در من افکندی

شکایت گفتن سعدی مگر با دست نزدیکت

که او چون رعد می نالد تو همچنان برق می خندی