گر رفته باشم زین جهان بازآیدم رفته روان

چون در نماز استاده ام گویی به محراب اندری

دیگر نمی دانم طریق از دست رفتم چون غریق

آنک دهانت چون عقیق از بس که خونم می خوری

گر همچنین دامن کشان بالای خاکم بگذری

از نعلش آتش می جهد نعلم در آتش می نهد

گر دیگری جان می دهد سعدی تو جان می پروری