گر همچنین دامن کشان بالای خاکم بگذری

دیگر نمی دانم طریق از دست رفتم چون غریق

آنک دهانت چون عقیق از بس که خونم می خوری

گر رفته باشم زین جهان بازآیدم رفته روان

از نعلش آتش می جهد نعلم در آتش می نهد

گر دیگری جان می دهد سعدی تو جان می پروری

هر کس که دعوی می کند کو با تو انسی می کند