کان چه در وهم من آید تو از آن خوبتری

من چنان عاشق رویت که ز خود بی خبرم

تو چنان فتنه خویشی که ز ما بی خبری

به چه ماننده کنم در همه آفاق تو را

برقع از پیش چنین روی نشاید برداشت

که به هر گوشه چشمی دل خلقی ببری

دیده ای را که به دیدار تو دل می نرود