کآدمیی ندیده ام چون تو پری به دلبری

روی گشاده ای صنم طاقت خلق می بری

چون پس پرده می روی پرده صبر می دری

حور بهشت خوانمت ماه تمام گویمت

آینه را تو داده ای پرتو روی خویشتن

ور نه چه زهره داشتی در نظرت برابری

نسخه چشم و ابرویت پیش نگارگر برم