نسخه چشم و ابرویت پیش نگارگر برم

کآدمیی ندیده ام چون تو پری به دلبری

آینه را تو داده ای پرتو روی خویشتن

ور نه چه زهره داشتی در نظرت برابری

گویمش این چنین بکن صورت قوس و مشتری

چون تو درخت دل نشان تازه بهار و گلفشان

حیف بود که سایه ای بر سر ما نگستری