گویمش این چنین بکن صورت قوس و مشتری

آینه را تو داده ای پرتو روی خویشتن

ور نه چه زهره داشتی در نظرت برابری

نسخه چشم و ابرویت پیش نگارگر برم

چون تو درخت دل نشان تازه بهار و گلفشان

حیف بود که سایه ای بر سر ما نگستری

دیده به روی هر کسی برنکنم ز مهر تو