در دلش صد بار دیگر بگذری

رفتنی داری و سحری می کنی

کاندر آن عاجز بماند سامری

هر که یک بارش گذشتی در نظر

می روی و اندر پیت دل می رود

باز می آیی و جان می پروری

گر تو شاهد با میان آیی چو شمع