بر حال من ببخشی و حالت بیاوری

جز صورتت در آینه کس را نمی رسد

با صورت بدیع تو کردن برابری

ای مدعی گر آن چه مرا شد تو را شود

صید اوفتاد و پای مسافر به گل بماند

هیچ افتدت که بر سر افتاده بگذری

صبری که بود مایه سعدی دگر نماند