جز صورتت در آینه کس را نمی رسد

انصاف می دهد که نهان می شود پری

شمشیر اختیار تو را سر نهاده ام

دانم که گر تنم بکشی جان بپروری

با صورت بدیع تو کردن برابری

ای مدعی گر آن چه مرا شد تو را شود

بر حال من ببخشی و حالت بیاوری