دانم که گر تنم بکشی جان بپروری

از شرم چون تو آدمیان در میان خلق

انصاف می دهد که نهان می شود پری

شمشیر اختیار تو را سر نهاده ام

جز صورتت در آینه کس را نمی رسد

با صورت بدیع تو کردن برابری

ای مدعی گر آن چه مرا شد تو را شود