شمشیر اختیار تو را سر نهاده ام

الا کمر که پیش تو بستم به چاکری

از شرم چون تو آدمیان در میان خلق

انصاف می دهد که نهان می شود پری

دانم که گر تنم بکشی جان بپروری

جز صورتت در آینه کس را نمی رسد

با صورت بدیع تو کردن برابری